W Domu pod Wiązami dzień za dniem płynęły cicho i spokojnie. Od powrotu ze zmrożonego torfowiska minęło już sporo dni. Thalendir nie leżał już bezwładnie pod stertą koców, choć wciąż większość czasu spędzał w głębokim fotelu blisko kominka. Kolory powoli wracały na jego twarz, a głos przestawał drżeć.
Sylwion rąbał drwa za szopą, a Etta krzątała się po kuchni od samego ranka. Na dziś wieczór zaprosili z Sylwionem strażników. Mieli wpaść wszyscy uczestnicy wyprawy: Lioriel, Aelwion, Turus, Aarien i Earyn. Eladriel również zgodziła się przybyć, chociaż musieli ją długo namawiać.
– Znowu coś czarujesz przy tym blacie, Etto? – odezwał się Thalendir, poprawiając wełniany pled na kolanach. Spojrzał znad kubka z ciepłą herbatą na wielką glinianą miskę i kosz pełen czerwonych, jesiennych jabłek.
– Żadnych czarów, mistrzu. Zwykła mąka, maślanka i trochę cierpliwości – uśmiechnęła się Etta, sięgając po rózgę. – Ci młodzi rzucili się wtedy w sam środek tej bezdusznej zawieruchy, żeby cię stamtąd wyciągnąć. Niech zjedzą coś ciepłego, miękkiego i słodkiego. Takiego, po którym od razu robi się lżej na duszy.
Thalendir pokiwał wolno głową, a w jego oczach błysnęło ciepło.
– Masz rację. Walka wyczerpuje nie tylko ciało. Najlepiej goi się wszystko przy wspólnym stole, kiedy w izbie pachnie domem.
Etta wlała do miski maślankę, wbiła jajka, wsypała cukier oraz suszone drożdże i zaczęła energicznie mieszać. Gdy masa połączyła się z mąką w gęste, gładkie ciasto, obrała duże jabłka i pokroiła je w drobną kostkę. Wrzuciła owoce do środka, zamieszała całość i przykryła miskę czystą ściereczką, stawiając ją tuż przy ciepłym piecu, żeby ciasto mogło spokojnie urosnąć.
Kiedy pół godziny później na żeliwnej patelni zaczęły skwierczeć pierwsze złociste placuszki, do drzwi rozległo się głośne pukanie. Chwilę potem w progu stanęli strażnicy. Lioriel, Turus i Aelwion otrzepywali z płaszczy wieczorną wilgoć, a młodzi Aarien i Earyn od razu pociągnęli nosami, czując słodki zapach smażonego ciasta i jabłek.
– Wchodźcie, wchodźcie, buty zostawcie przy piecu! – zawołała wesoło Etta, zdejmując z patelni kolejną partię rumianych racuchów i przekładając je na chwilę na papier, żeby oddały nadmiar tłuszczu. – Siadajcie przy stole. Czekamy jeszcze na Eladriel, będzie lada chwila.
Gdy na środku stołu wylądował wielki półmisek puszystych, obsypanych cukrem pudrem racuchów, w izbie od razu zrobiło się głośniej.
Earyn sięgnął po pierwszego placka, zanim ten jeszcze dobrze ostygł, parząc sobie lekko palce, z czego Aarien natychmiast zaczął się śmiać. Turus i Aelwion żartowali siedząc przy stole.
Wtedy drzwi skrzypnęły cicho i w progu stanęła Eladriel. Zsunęła z głowy kaptur i zatrzymała się na moment, jakby sama do końca nie wierzyła, że naprawdę tu przyszła.
W izbie momentalnie zapadła głucha cisza. Śmiechy umilkły, a strażnicy spojrzeli po sobie niespokojnie. Etta spojrzała na Thalendira, i znieruchomiała przy blacie. Wszyscy wiedzieli, że między tym dwojgiem leżą pokłady niewypowiedzianego żalu i miłości, która kiedyś nie potrafiła znaleźć dla siebie miejsca. Nikt nie miał pojęcia, co się teraz wydarzy i jak zareaguje Thalendir.
Stary mędrzec nie poruszył się w fotelu. Przez długą, ciągnącą się w nieskończoność chwilę on i Eladriel patrzyli na siebie ponad głowami zebranych. Powietrze w kuchni zrobiło się gęste, niemal duszne od wspomnień, które wciąż bolały, i pytań, na które nie nadszedł jeszcze czas. Oboje wiedzieli, że ta rozmowa ich nie minie, ale nie tutaj i nie dzisiaj.
Kiedy Thalendir w końcu się odezwał, jego głos był cichy, lekko zachrypnięty, ale dziwnie miękki.
– Dobrze, że jesteś, Eladriel. Chodź bliżej ognia, strasznie dziś ciągnie zimnem.
W tych prostych słowach nie było udawania, że nic się nie stało – była tylko cicha zgoda na rozejm i wdzięczność za ocalone życie. Napięcie w izbie powoli zaczęło opadać. Sylwion bez słowa podsunął jej krzesło niedaleko kominka, a Etta postawiła przed nią talerzyk z jeszcze ciepłymi racuchami i kubek parującej lipy.
Eladriel wypuściła cicho powietrze, jakby zrzuciła z ramion ciężar wielu zim, i usiadła. Z początku milczała, wpatrzona w płomienie, ale ciepło domowego ogniska, zapach smażonych jabłek i cichy gwar rozmów przy stole stopniowo robiły swoje. Niewygoda ustąpiła miejsca spokojowi i ciepłu – takiemu, w którym nawet najstarsze rany przestają na chwilę dokuczać.
Patrząc na ich twarze w blasku świec, Etta czuła, że wszystko wraca na swoje miejsce.
Przepis na puszyste drożdżowe racuchy z jabłkami Etty
Te miękkie, pachnące jabłkami placuszki mają niezwykłą właściwość – poprawiają humor od pierwszego kęsa, koją zmęczenie i sprawiają, że w całym domu od razu robi się cieplej. Świetnie smakują o każdej porze dnia, zwłaszcza w chłodne wieczory.
Składniki:
- 1 szklanka maślanki naturalnej
- 7 g suchych drożdży
- 2 duże jajka
- 1,5 szklanki mąki pszennej
- 30 g cukru waniliowego
- 0,5 płaskiej łyżki cukru pudru (plus dodatkowo do posypania gotowych placków)
- 2 duże jabłka
- Dodatkowo: olej do smażenia
Przygotowanie krok po kroku:
- Do dużej miski wlej maślankę, wbij jajka, wsyp oba cukry oraz suszone drożdże. Wszystko dokładnie wymieszaj rózgą kuchenną, aż składniki się połączą.
- Następnie dodaj mąkę – najlepiej w dwóch porcjach, za każdym razem starannie mieszając masę, aby nie powstały grudki.
- Gdy ciasto będzie już gładkie i gęste, obierz jabłka, pokrój je w drobną kostkę i wrzuć do miski.
- Całość jeszcze raz wymieszaj, przykryj ściereczką i odstaw na 30 minut w ciepłe miejsce (w domowych warunkach świetnie sprawdzi się piekarnik nagrzany do 50–60 stopni C). W tym czasie ciasto powinno wyraźnie urosnąć.
- Na dużej patelni rozgrzej olej – powinno go być tyle, aby przykrywał dno na około 1–2 mm.
- Łyżką wykładaj porcje wyrośniętego ciasta na rozgrzany tłuszcz. Smaż racuchy na średnim ogniu po kilka minut z każdej strony, aż nabiorą pięknego, złocistego koloru.
- Usmażone placuszki zdejmuj z patelni i wykładaj na chwilę na papierowy ręcznik, aby odsączyć nadmiar tłuszczu.
Podawaj jeszcze ciepłe, obficie oprószone cukrem pudrem.
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌
Jeśli zostawisz swój e-mail, to w każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Co tydzień znajdziesz w nim nową niespodziankę! Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗
Przesyłam ciepłe iskierki!
Elena 🌿
Witaj pod naszym bezpiecznym dachem! Zostaw po sobie dobre słowo i ciepłą iskierkę. U nas każdy wędrowiec jest mile widziany. Rozgość się! 🌿