Łatwo minąć to miejsce, idąc nad Dzikim Potokiem. Ludzie widzą tam zwykle tylko wilgotny mech pod starym dębem, zwyczajną leśną ściółkę. Dla Teodora to nie była ściółka – to był jego świat.
Nosił na grzbiecie szary, porysowany od gałęzi pancerz, z którym nigdzie nie potrafił się pospieszyć. Tamtego wieczoru coś go jednak uwierało. Siedział na chłodnym liściu podbiału i patrzył, jak nad świerkami gaśnie dzień. Niebo robiło się sine, ciężkie.
Wtedy z głośnym, suchym trzaskiem przeleciał nad nim chrabąszcz. Nawet nie zwolnił.
– Ruszaj się, Teodor! – warknął w locie. – Na polanie niebo płonie, zaraz zgaśnie. Kto pierwszy, ten lepszy!
Teodor tylko skurczył rożki. Odetchnął ciężko i ruszył przed siebie. Chciał choć raz zobaczyć ten wielki ogień, o którym od rana hałasowały ptaki. Napinał małe ciało, zostawiając na zwiędłych liściach mokry, srebrny ślad. Parł do przodu, ile miał sił.
Mijały minuty. Ziemia robiła się lodowata. Cienie drzew wydłużały się coraz bardziej, aż w końcu wszystko utonęło w mroku. Teodor zatrzymał się, zmęczony i obolały. Rozejrzał się wokół i poczuł, jak wzbiera w nim czysta bezsilność. Nie przeszedł nawet szerokości trzech dębowych korzeni. Polana była gdzieś daleko, a słońce dawno zgasło. Znowu spóźnił się na wszystko.
– Dlaczego tak drżysz, mały? – z ciemności dobiegł go niski, chropowaty głos.
Z kępy paproci wysunął się stary ropuch. Był potężny, miał skórę jak sucha kora i wielkie, spokojne oczy. Usiadł ciężko na wilgotnym pniu. Pachniał mułem, tatarakiem i wieczorną mgłą.
– Chciałem dogonić zachód słońca… – szepnął Teodor, cofając się do muszli. – Ale jestem za wolny. Wszystko robię za wolno. Chrabąszcz już tam jest, widział te wszystkie cuda, a ja zostałem w ciemnym lesie.
Ropuch milczał przez dłuższą chwilę. W końcu powoli skinął głową w stronę mchu.
– Spójrz pod siebie, Teodor. Bliżej. Co tam masz?
Ślimak wysunął głowę i spojrzał w dół. Dopiero teraz, gdy całkowicie znieruchomiał, zauważył. Od wieczornej rosy z płatków kwiatów i nitek mchu zaczęły opadać idealnie okrągłe krople wody. W słabym świetle księżyca każda z nich działała jak małe lustro. Odbijały się w nich pierwsze gwiazdy. Drżały na samym dnie lasu, jakby niebo spadło prosto w liście.
– Jakie to ładne… – szepnął Teodor.
– Chrabąszcz pędzi tak szybko, że widzi tylko pożar na horyzoncie – powiedział cicho ropuch, a jego basowy głos wmieszał się w szum liści. – Ale ty masz coś innego. Powolność to nie błąd, Teodor. Ty nie musisz biegać za światłem. Ono samo cię znajdzie. Las potrzebuje tych, którzy latają wysoko, ale najbardziej potrzebuje tych, którzy potrafią iść powoli i pilnować małych rzeczy na samym dnie. Jesteś na swoim miejscu.
Teodor poczuł, jak bolesne napięcie w jego ciele w końcu puszcza. Zapachniało wilgotną ziemią i spokojem. Wokół zrobiło się cicho i bezpiecznie.
Wcisnął się głęboko w swoją muszlę, schował przed chłodem i słuchając miarowego oddechu śpiącego lasu, po prostu zasnął.
🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌
Zostaw swój adres e-mail i usiądź z nami przy wspólnym, leśnym stole. W każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗
Przesyłam ciepłe iskierki!
Elena 🌿
Odkryj więcej z Las z Mchu i Paproci
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Witaj pod naszym bezpiecznym dachem! Zostaw po sobie dobre słowo i ciepłą iskierkę. U nas każdy wędrowiec jest mile widziany. Rozgość się! 🌿