O Skrzacie, który chciał zamknąć las w zegarku | Opowieść z mchu i paproci.

W głębi Lasu z Mchu i Paproci, tam gdzie jagody rosną tak gęste i ciemne, że farbują palce na głęboki fiolet, mieszkał mały Skrzat.

Skrzat ten był niezwykle porządnym stworzeniem. Wszystko w jego małej norce pod korzeniami paproci miało swoje niezmienne miejsce – żołędzie leżały poukładane od największego do najmniejszego, a zimowe zapasy suszonych grzybów były starannie poukładane według odcieni kapeluszy.

Jedna rzecz spędzała mu jednak sen z powiek: absolutny, niczym nieokiełznany brak ładu w całym lesie.

Niezmiernie go złościło, że słońce każdego dnia wstaje o odrobinę innej porze, ptaki zaczynają swoje koncerty, kiedy im się żywnie podoba, a kwiaty rozwijają pąki bez żadnego stałego porządku. Dla tak poukładanego Skrzata leśna natura była po prostu jednym wielkim, radosnym chaosem.

Wszystko zmieniło się w pewien mglisty dzień, gdy skrzat zbierał jagody przy ścieżce, którą czasem przemierzali ludzie. W trawie coś nagle błysnęło. Skrzat podszedł bliżej i aż sapnął z zachwytu. Znalazł prawdziwy, ludzki zegarek kieszonkowy. Był zrobiony ze starego, trochę zardzewiałego mosiądzu i miał piękną białą tarczę z czarnymi cyframi. I co najważniejsze – miarowo, bezbłędnie tykał: tik-tak, tik-tak, tik-tak.

Dla Skrzata to było jak objawienie. Cudowna, mechaniczna doskonałość!

– Koniec z tym lenistwem! – ogłosił dumnie wieczorem, stając na polanie przed leśnymi stworzeniami i wyciągając wysoko w górę mosiężną tarczę. – Od jutra wprowadzamy prawdziwy porządek. Koniec z budzeniem się „wtedy, gdy zacznie świtać”. Od teraz pobudka jest dokładnie o szóstej rano! Śniadanie o siódmej, zbieranie porannej rosy do ósmej, a wieczorny spoczynek równo o dziewiętnastej. Las zacznie wreszcie działać jak porządny, mądry mechanizm!

Z początku leśne stworzenia, trochę zdezorientowane, a trochę rozbawione uporem Skrzata, postanowiły spróbować. Skrzat biegał po zielonym mchu z głośnym dzwoneczkiem w dłoni, wołając od samego świtu:

– Już siódma! Dlaczego pszczoły jeszcze nie wylatują z uli? Spóźnienie!

Jednak leśna natura nie miała zamiaru słuchać tykania zardzewiałego budzika. Pierwszy kłopot przyszedł już trzeciego dnia.

Był chłodny, dżdżysty poranek. Zegarek wskazał godzinę ósmą – porę, w której według planu Skrzata pąki dzikich róż miały uroczyście otworzyć swoje płatki, by przyjąć pierwsze trzmiele. Skrzat stanął przed krzakiem róży, tupnął mocno nóżką i zażądał:

– No już, wybiła godzina! Rozkwitamy!

Pąki jednak pozostały ciasno zamknięte. Były zielone, twarde i skulone przed chłodną mgłą.

– No, dalej! Przecież zegarek nie kłamie, już czas! – denerwował się skrzat, delikatnie popychając palcami delikatne płatki, próbując je rozchylić na siłę. Ale uparty pączek ani drgnął. Co gorsza, trzmiele, które przyleciały na zawołanie Skrzata, krążyły teraz bezradnie w zimnym powietrzu, marznąc i tracąc siły, bo w kwiatach nie było jeszcze ani kropli słodkiego nektaru.

Południowe słońce, zamiast grzać dokładnie w wyznaczonym przez skrzata czasie, schowało się za wielką, deszczową chmurą. Cały misterny plan runął. Mrówki pogubiły się w rygorystycznie wyznaczonych godzinach pracy, ptaki zachrypły, próbując śpiewać na zawołanie w lodowatym zmierzchu, a zmęczone bezsensowną gonitwą leśne duszki po prostu usiadły na pniach i opuściły ręce.

Wieczorem, wykończony i podłamany Skrzat usiadł na starym, spróchniałym pniu. Wokół niego panowała nienaturalna, smutna cisza. Wyciągnął z kieszeni zardzewiały zegarek. Jego miarowe tik-tak brzmiało teraz jakoś obco, zimno i nieprzyjaźnie.

Wtedy obok niego usiadł stary szczur. Zwierzak popatrzył ciepłym wzrokiem na załamanego malca, pociągnął mocno nosem i wskazał łapką na ten sam krzak dzikiej róży, z którym skrzat walczył o poranku.

Mgła powoli opadała. Chmury rozstąpiły się, a spomiędzy drzew wyjrzały pierwsze, złote promienie zachodzącego słońca. I wtedy, w tym jednym krótkim momencie, gdy powietrze zrobiło się idealnie miękkie i ciepłe, pąki róż zaczęły powoli się otwierać. Bez pośpiechu, bez krzyku, bez patrzenia na mosiężną tarczę. Rozwinęły się, bo poczuły właściwy moment. Prawdziwe, słoneczne ciepło.

– Widzisz, mój mały przyjacielu? – powiedział cicho szczur – Ludzki zegarek potrafi zmierzyć czas, ale nie ma pojęcia o życiu. Las nie porusza się według kółek zębatych. Pąki rozwijają się wtedy, gdy są gotowe, a nie wtedy, gdy wybije godzina. Każde stworzenie, każdy liść i każdy kwiat ma swój własny, wewnętrzny czas. Nie potrzebujemy do tego mosiężnych pudełek.

Skrzat popatrzył na otwarte, pachnące płatki róż, z których uwalniał się najsłodszy, leśny zapach. Potem spojrzał na zegarek w swojej dłoni. Zrozumiał, że próbując zamknąć las w sztywnych ramach, o mało nie zabił tego, co w nim najcenniejsze – wolności i naturalnego rytmu.

Uśmiechnął się blado, schował ludzki zegarek głęboko na dno swojej drewnianej szuflady i postanowił, że od jutra znowu będzie budził się po prostu wtedy, gdy pierwszy, ciepły promień słońca załaskocze go w nos.

---

🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿

🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌

Zostaw swój adres e-mail i usiądź z nami przy wspólnym, leśnym stole. W każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗

Przesyłam ciepłe iskierki!

Elena 🌿