Kiedy olbrzym Hektor milczał przez pełne siedem dni, w Lesie z Mchu i Paproci zaczęło robić się nieswojo. Zazwyczaj jego obecność była czymś tak oczywistym jak poranna mgła nad rzeką. Nawet gdy Hektor zaszywał się wysoko w górach, dół doliny stale wibrował od jego niskiego, basowego mruczenia – olbrzym miał bowiem nawyk nucenia dawnych biesiadnych ballad, co mieszkańcy niższych partii lasu traktowali jak przyjemny, uspokajający pomruk burzy.

Teraz jednak nastała cisza. Głęboka, nienaturalna i, szczerze mówiąc, odrobinę niepokojąca.

– Mówię wam, na pewno wbił sobie w piętę kolejny pień starego dębu i wstydzi się zejść – perorował doktor Ambroży Pukawka, poprawiając na nosie okulary i energicznie wymachując swoim podróżnym kijem. – Ostatnim razem wyciągałem mu drzazgę wielkości sporych rozmiarów kajaka. Olbrzymy mają grubą skórę, ale dumę jeszcze grubszą!

Ambroży, choć gderliwy, jako pierwszy spakował swoje aptekarskie maści. Towarzyszyli mu Earyn i Aarien – obaj zdecydowanie bardziej powściągliwi w słowach, za to bacznie obserwujący ścieżkę prowadzącą w wyższe partie gór. Droga na najwyższy szczyt nie należała do łatwych, zwłaszcza gdy szło się w towarzystwie doktora, który potrafił narzekać na jakość ściółki, stromiznę podejścia i brak porządnej porannej herbaty, wszystko w jednym zdaniu.

Wędrówka zajęła im kilka długich godzin. Im wyżej się wspinali, tym rzadsze stawały się drzewa, ustępując miejsca surowym, smaganym przez wiatr skałom. Świerszcze dawno ucichły, a powietrze pachniało już chłodem nadchodzącej jesieni i bliskim oceanem.

W końcu wyszli na sam wierzchołek. I wtedy go zobaczyli.

Hektor, olbrzym wyższy niż największe leśne świerki, siedział na samej krawędzi urwiska. Wyglądał stamtąd jak porośnięty mchem głaz, wtopiony w górski krajobraz. Miał podkurczone kolana, wokół których plotły się chmury, a jego wielkie, mądre oczy były utkwione w sinej, falującej w oddali linii oceanu. Nawet nie drgnął na dźwięk ich kroków.

– Hektorze! Na litość boską, uszy mi odpadają od tej twojej ciszy! – zawołał Ambroży, podchodząc na tyle blisko, na ile pozwalał zdrowy rozsądek i zasięg ewentualnego drgnięcia olbrzymiej stopy.

Hektor westchnął. To jedno westchnienie oderwało od skały niewielką lawinę kamyków i zmusiło Earyna do złapania lecącego z wiatrem kapelusza. Olbrzym powoli odwrócił głowę, spoglądając na trójkę przybyszów z góry z taką miną, jakby przyłapano go na czymś skrajnie niestosownym.

– Ach… to wy – odezwał się Hektor, a jego głos, choć cichy jak na olbrzyma, i tak zatrząsł ziemią pod ich butami. – Przepraszam. Nie chciałem was martwić. Po prostu… patrzę.

Zaczęły się długie, cierpliwe namowy. Aarien podszedł bliżej, opierając dłoń o wielki palec Hektora, a Earyn usiadł na pobliskim kamieniu, dając olbrzymowi przestrzeń i czas. Nawet Ambroży przestał na chwilę mówić, choć ostentacyjnie sprawdzał tętno na własnym nadgarstku, sugerując, że ta wspinaczka omal go nie zabiła.

W końcu, gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, malując niebo na purpurowo, Hektor opuścił wielkie ramiona.

– Chodzi o to… – zaczął nieśmiało olbrzym, skubiąc palcami kępę kosodrzewiny, która w jego dłoni wyglądała jak listek pietruszki. – Że na tym świecie wszystko ma swoją parę. Wiewiórki mają inne wiewiórki. Elfy mają elfy. Nawet sowa Syrla ma swoje zrzędzenie. A ja? Spójrzcie na mnie. Jestem wyższy niż las. Kiedy mówię, wszyscy uciekają, bo myślą, że idzie burza. Kiedy śpiewam, krowy w dolinie przestają dawać mleko. Poczułem się… samotny. Tak po prostu.

Na szczycie zapadła głęboka cisza, przerywana jedynie szumem wiatru od morza. Wyznanie Hektora zawisło między nimi, ciężkie i prawdziwe.

Panowie spojrzeli po sobie. Gderliwość Ambrożego wyparowała w mgnieniu oka, zastąpiona przez intensywne myślenie, które aż marszczyło mu czoło. Earyn i Aarien wymienili szybkie, porozumiewawcze spojrzenia. Sprawa była poważna. Jak sprawić, by olbrzym o wielkości kilkunastu pięter przestał czuć się sam jak palec na tym świecie?

Ambroży podrapał się po brodzie, usiadł na pniu i wyciągnął swój notes.

– No dobrze, panowie – mruknął lekarz, rozglądając się po towarzyszach. – Mamy olbrzymi problem. I to dosłownie. Musimy coś wymyślić, zanim ten wielkolud swoim smutkiem sprowadzi nam tu wcześniejszą zimę. Jakieś pomysły?

---

Jeśli masz, drogi Czytelniku, jakiś pomysł – jak pomóc Hektorowi, napisz śmiało w komentarzu!

Zdecyduję później, jak potoczy się dalej ta opowieść 😊

---

Drugą część tej opowieści przeczytasz tutaj:

Samotność olbrzyma – część 2. Klimatyczne opowiadanie cozy fantasy.

---

🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿

🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌

Zostaw swój adres e-mail i usiądź z nami przy wspólnym, leśnym stole. W każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗

Przesyłam ciepłe iskierki!

Elena 🌿