Pewnego jesiennego poranka Sylwion postanowił zaprowadzić ład w swojej starej ogrodowej szopie.
Pachniało tam wyschniętym drewnem, ziołami i wspomnieniami wielu lat; a on segregował, układał i czyścił.
W samym kącie szopy, ukryta pod warstwą siana, była obluzowana deska, którą już dawno miał naprawić. Gdy postawił na niej krok, chcąc sięgnąć po stary lampion, drewno zakołysało się gwałtownie. Stopa wykręciła się nienaturalnie, a Sylwion aż przysiadł na progu, trzymając się za pulsującą bólem kostkę.
– Etto! Moja droga Etto, ratuj!
Etta była właśnie w samym środku przesadzania srebrzystych paproci. Gdy tylko usłyszała wołanie męża, natychmiast wypuściła z rąk małą łopatkę i, nie zważając na ziemię na fartuchu, poszła w stronę szopy tak szybko, jakby znów miała sto lat.
– Już biegnę! Coś ty znowu nabroił? – zawołała z troską, zjawiając się przy nim w mgnieniu oka.
Z czułością, ale pewnym chwytem, pomogła mu usiąść na płaskim kamieniu, który słońce zdążyło już przyjemnie nagrzać. Sylwion syknął cicho, gdy Etta delikatnie dotknęła jego kostki i zaczęła badać opuchliznę.
Po chwili zapadła decyzja, że idą do domu. Sylwion wsparł się na jej drobnym ramieniu, a Etta zaczęła nadawać rytm ich krokom: „Powoli, mój drogi, świat się nie zawali, jeśli dotrzemy do domu pięć minut później”.
Etta nieustannie go zagadywała, odwracając uwagę od pulsującego bólu opowieściami o tym, jak to za młodu on wyciągał ją z większych opresji. Jej dłoń mocno zaciskała się na jego boku, dając mu poczucie, że choć jedna noga zawiodła, ona jest jego trzecią, niezawodną podporą.
Gdy tylko przekroczyli próg, Etta pomogła Sylwionowi usiąć na fotelu, a sama z wprawą przygotowała okłady z żywokostu. Z małego słoiczka wydobyła odrobinę elfickiego mazidła – gęstej maści, która pachniała deszczem w paprociowym lesie i rozgniecioną miętą. Gdy tylko jej palce musnęły spód jego stopy, by rozprowadzić kojący specyfik….
.– Etta! Na litość bogów, przestań! – wybuchnął śmiechem Sylwion, gwałtownie cofając nogę.
– Siedź spokojnie, to eliksir z Luthadel, musi wsiąknąć – skarciła go z udawaną surowością, choć kąciki jej ust drżały ze śmiechu.
Ponownie przyłożyła dłoń do jego skóry, a Sylwion aż zwinął się w kłębek, próbując powstrzymać salwy śmiechu. Śmiał się do łez, podczas gdy Etta, ignorując jego błagalne spojrzenia, zaczęła owijać stopę czystym płótnem.
Owinęła kostkę starannie i zawiązała zgrabny węzeł. Sylwion leżał wyczerpany śmiechem, z czerwonymi od emocji policzkami.
Etta cmoknęła go w czubek nosa, zostawiając go z kojącym chłodem na kostce i ciepłem w sercu.
Choć noga pulsowała tępym bólem po niefortunnym kroku, to gdy tylko Sylwion opadł na drewnianą ławę obok Etty, natychmiast wrócił mu doskonały humor.
Bo czuł kojące ciepło Etty, a potem spadła na niego myśl, że świat może być nieprzewidywalny i chaotyczny, ale dopóki obok jest Etta, nic się nie zachwieje.
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌
Zostaw swój adres e-mail i usiądź z nami przy wspólnym, leśnym stole. W każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗
Przesyłam ciepłe iskierki!
Elena 🌿
To prawda, życie potrafi płatać figle i weryfikować nasze plany, dobrze jest mieć wtedy kogoś takiego jak Etta, wówczas łatwiej się znosi kaprysy losu, a czasem nawet sprawdza się powiedzenie: „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”, pozdrawiam serdecznie, Eleno🙋♀️🥰🌳🌿🌱🍃🍂🍁✨️🪄
Kiedy plany nagle się sypią, a rzeczywistość zamyka nas w przysłowiowej szopie, obecność kogoś takiego jak Etta rzeczywiście zmienia wszystko. Zamiast porażki, zyskujemy moment na zatrzymanie się i spotkanie, które w innych okolicznościach pewnie by się nie wydarzyło. Wtedy to stare powiedzenie nabiera bardzo realnego sensu.
Opieka i troska kochającej osoby działa lepiej niż najlepsze lekarstwa przeciwbólowe 😊
Apteka Etty jest pełna ziół i naparów, ale to właśnie obecność i uwaga drugiej osoby przynoszą największą ulgę. Czasem samo poczucie, że nie jest się samemu ze swoim bólem – tak jak Sylwion w szopie – leczy szybciej niż najsilniejsze eliksiry.
Świadomość, że jest osoba na którą zawsze można liczyć, to najpiękniejszy dar ❤️🌿☺️
Anno, to prawda. Nawet Sylwion, choćby nie wiem jak próbował zgrywać twardego faceta, ostatecznie i tak musiał zawołać: „Etto, ratuj!”. Świadomość, że obok jest ktoś z eliksirem z Luthadel – albo po prostu z dobrym słowem – to najlepszy lek.