Wspomnienie targu huczało w jej głowie jeszcze przez wiele dni po tamtej sobocie. To wtedy, zupełnie przypadkiem, jej spojrzenie krzyżowało się ze spojrzeniem Aariena.
Idril odmierzała czas od tamtego momentu. Choć wokół niej świat toczył normalnym rytmem, ona czuła dziwne podekscytowanie.
„Zakochałam się” – pomyślała, a to słowo, nawet niewypowiedziane na głos, sprawiło, że jej policzki zapłonęły żywszym rumieńcem niż ogień pod rondelkiem.
Mieszając gęsty, mleczny krem, Idril całkowicie odpłynęła w błękitne odgłosy nadchodzącego wieczoru. Dzisiejsze poranne spotkanie było jak dar od losu. Aarien podszedł, uśmiechnął się tym swoim łagodnym, trochę tajemniczym uśmiechem i zaprosił ją na spacer wzdłuż Srebrnego Strumienia.
„Chodźmy tam, gdzie woda niesie ze sobą chłód gór i zapach zapomnianych krain” – jego słowa wciąż brzmiały w jej uszach, czyste i kołyszące niczym leśna muzyka.
Docisnęła lekko kolejną warstwę z wafla, czując, jak słodka, maślano-waniliowa masa idealnie wypełnia każdą drobną kratkę. Robiła te andruty z myślą o nim. Chciała przynieść na spacer coś, co osłodzi chłód wieczornej bryzy. Ale pod tą radosną ekscytacją kryło się coś jeszcze. Coś cichego, kruchego i tak bardzo intymnego.
A co, jeśli to tylko moje złudzenie? – przemknęło jej przez głowę, a serce na moment skurczyło się z nieśmiałości. – Co, jeśli dla niego to po prostu zwykła przechadzka, a moje serce buduje zamki na piasku?
Idril oparła dłonie o kuchenny stół i wyjrzała przez okno na gęstniejący, fioletowy zmierzch. Nieśmiałość walczyła w niej z nadzieją. Przed oczami stanął jej obraz przyszłości – mglisty, ale tak piękny, że aż zapierało dech.
A co by było, gdyby… gdyby te wspólne spacery stały się naszą codziennością? Gdyby te ścieżki nad strumieniem doprowadziły nas do wspólnego progu? Gdybyśmy kiedyś, za wiele zim, siedzieli pod dachem małej chatki, ogrzewając dłonie o te same kubki z naparem z igliwia?
Wstrzymała oddech na tę myśl. Przyszłość u boku Aariena jawiła się jako największa z leśnych magii. Bała się tego marzenia, a jednocześnie pragnęła go mocniej niż czegokolwiek innego. Chciała dzielić z nim ten zachwyt nad drobiazgami – nad pierwszym szronem na mchu, nad zapachem pieczonego chleba, nad milczeniem, które przy nim nie było puste, ale pełne zrozumienia.
Odetchnęła głęboko, odpędzając niepokój. Cokolwiek miało przynieść jutro, dzisiejszy wieczór należał do nich. Srebrny Strumień już nucił swoją pieśń, a ona była gotowa, by pójść za jego głosem.
🌿 Przepis na wafle Idril (Andruty z kremem mlecznym)
Smak tych domowych łakoci jest wyraźnie mleczny, głęboko słodki, z ciepłą nutą wanilii i maślanym posmakiem. Krem po schłodzeniu staje się aksamitny i idealnie spaja kruche warstwy. Gotowy deser wymaga schłodzenia, by masa stężała.
Składniki na krem:
- 500 g słodzonego mleka skondensowanego (z puszki)
- 100 g prawdziwego masła
- 300 g pełnotłustego mleka w proszku
- 1 opakowanie suchych wafli do przełożenia
Przygotowanie:
Masło oraz mleko skondensowane podgrzej razem w rondelku na małym ogniu, aż dobrze się połączą. Zdejmij z ognia, wsyp mleko w proszku i energicznie wymieszaj (lub zmiksuj), by powstała idealnie gładka, aksamitna masa. Ciepłym kremem smaruj wafle, dociskając kolejno warstwy. Zawiń w papier i obciąż deską, a potem odstaw w chłodne miejsce do stężenia.
Jeśli chcesz przeczytać opowieść, jak poznali się Idril i Aarien, zapraszam:
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌
Jeśli zostawisz swój e-mail, to w każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Co tydzień znajdziesz w nim nową niespodziankę! Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗
Przesyłam ciepłe iskierki!
Elena 🌿
No i mam to spisane. Lubię andruty kupowałem masy kajmakowej, a teraz mam przepis. Jeśli masz jeszcze jakieś jestem zainteresowany 😊