Każda szara smużka dymu unosząca się nad kominami to ciężar minionego dnia. Wszystkie niedokończone rozmowy, zmartwienia o jutro, smutki i rozczarowania spalały się w paleniskach, zamieniając się w popiół… Zapraszam Was dzisiaj do doliny, w której wieczorny wiatr powoli wygładza powietrze – nie tylko słowem, ale i moim głosem. Przygotowałam dla Was autorskie słuchowisko. Załóżcie słuchawki, przygaście światło i posłuchajcie opowieści, przy której Wasz świat wreszcie przestanie na cokolwiek czekać.
Stary szary kocur (którego imienia nikt w dolinie już nie pamiętał) lubił, gdy dzień się kończył. Zawsze o tej porze, kiedy słońce chowało się za czarną linię świerków, wskakiwał na krawędź kamiennego muru i patrzył na dym. Dym unosił się z kominów powoli. Był siwy, gęsty, pachnący spalonym drewnem olchowym i suchym igliwiem.
Kocur nie wiedział, że każda szara smużka to ciężar minionego dnia. Wszystkie niedokończone rozmowy, zmartwienia o jutro, smutki i rozczarowania.
Wszystko to teraz spalało się w paleniskach, zamieniając się w popiół.
A potem przychodził wieczorny wiatr. Poruszał gałęziami wielkiego klonu i łopotał poluzowaną blachą na dachu szopy. Żaden wielki wiatr. Ot, chłodniejszy, łagodny podmuch, który pachniał wilgotną ziemią i jesiennym cieniem.
Przysiadał na dachach, owijał się wokół kominów i powoli, krok po kroku, wygładzał powietrze. Kiedy dotykał dymu, szare smugi rozpływały się w cieniu wieczoru, zamieniając się po prostu w noc. Ziemia pod murem stawała się chłodna, a trawy przestawały drżeć.
Kocur kładł się i przymykał jedno oko.
Słyszał, jak w zakamarkach muru układa się do snu drobny piasek.
Słyszał, jak pod ciężkimi liśćmi paproci stygnie ciepło dnia.
Nie musiało się już nic dziać. Żadne słowo nie czekało na odpowiedź.
Kocur poczuł, jak chłód muru ustępuje pod ciepłem jego futra, gdy zwinął się w ciasny kłębek. Przeciągnął się i zasnął.
Nad doliną rozpostarła się noc, w której nie było już ani jednego zapalanego okna. Szary kształt na kamieniach był teraz bezpieczną częścią ogrodu, łagodnego mroku i wielkiego, spokojnego świata, który wreszcie przestał na cokolwiek czekać. Wszystko było na swoim miejscu. Można było już spokojnie zasnąć.
Jutro zacznie się na czysto.
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌
Zostaw swój adres e-mail i usiądź z nami przy wspólnym, leśnym stole. W każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗
Przesyłam ciepłe iskierki!
Elena 🌿
Niesamowicie kojąca opowieść, samej już zachciało mi się spać🥱😴😉, prawdą jest, że co dzień trudzimy się, zamartwiamy, mamy tyle trosk, problemów, tyle spraw nas zajmuje, a przecież to wszystko tak naprawdę jest mało ważne, ulatuje, jak ten dym z komina, jeden dzień się kończy, kolejny zaczyna, i tak trwa rytm natury, a my jesteśmy tylko niewielką jej cząstką, oby każdy wieczór był prawdziwym ukojeniem, pozostawieniem wszystkich spraw danego dnia za sobą i zapowiedzią nowego dnia, który rozpoczniemy z czystą głową i nadzieją w sercu, dziękuję Eleno za tę piękną dawkę spokoju na wieczór🙏🫶🙏🌹🥰😴🌛🌠🌌✨️🌳🌿🍃🍂🍁☕️🏡🐈⬛🌬
Wieczór i noc to najgorsze momenty na dźwiganie problemów całego dnia, dlatego dobrze jest je po prostu „wypalić” w głowie i pozwolić im ulotnić się z dymem.
Kolejna opowieść do „Baśni dla dorosłych”, do tych „Opowieści do poduszki”. Ania ma rację, kojąca baśń. Podobnie czuję ja Ania. Taka usypiajka, kołysajka. Obiecałem Ci komentarze do tych baśni nie tylko dla dorosłych. Ale cóż pisać gdy one kołyszą. I nie wiem, czy to ze zmęczenia zasypiam, czy to Twoje baśnie mają taką moc, że koją i usypiają. Są takie serdeczne, z nutką nostalgi i takie kolorowo baśniowe. Sny na jawie? Tym razem wypalasz ciężary minionego dnia. Jak fantastycznie dym staje się czymś o czym nigdy bym nie pomyślał.
Czy choćby ta baśń gdzie mędrzec tłumaczy Tukowi zdarzenia z nieboskłonu, w bajkowo realny sposób. To było jeszcze jedno opowiadanie do poduszki. Tworzysz świat, tłumacząc go w niezwykły sposób. Świat na odreagowanie złych emocji. Zwyczajnie dziękuję Ci za Twój czas i pracę.
Dołączam do Ani, z podzieńkowaniami.
Jeśli moje opowieści działają jak dobra kołysanka, to znaczy, że spełniają swoje zadanie 🩷 Niech działają i niosą spokój!