Gdy wracali brodząc boso w gęstym mchu, pod małą stopą Fenrisa coś głośno chrupnęło. Chłopiec zatrzymał się gwałtownie, zachwiał na jednej nodze, a potem schylił z ciekawością i podniósł z ziemi dużą, dorodną sosnową szyszkę. Była zupełnie inna niż te, które zazwyczaj zbierał pod starymi drzewami. Jej zdrewniałe łuski, zazwyczaj szeroko rozstawione, drapieżne i szorstkie, teraz były ciasno, niemal idealnie dociśnięte do siebie. Przez to cała szyszka wydawała się dziwnie gładka, zbita i ciężka.
– Clover, zobacz! Ta szyszka ze strachu schowała wszystkie swoje ząbki! Wygląda jak mała, drewniana rybka z błyszczącymi łuskami – zauważył podekscytowany Fenris, obracając znalezisko w małych dłoniach i śmiesznie marszcząc nos.
Clover zatrzymała się na ścieżce, odgarnęła z czoła pasmo włosów i z uśmiechem wzięła od brata brązowy skarb. Intensywna, poranna wilgoć, która wisiała w powietrzu, sprawiły, że szorstka łuska szyszki oraz pnie otaczających ich drzew stały się ciemne, głębokie i pachnące gęstą, leśną żywicą.
– Bo to nie jest zwykła szyszka, Fenrisie. To jest najprawdziwszy leśny barometr – odpowiedziała dziewczynka, błyskając radośnie swoimi bystrymi, zielonymi oczami. – Pamiętasz lekcję doktora Ambrożego, którą opowiadał nam przy starym mrowisku? Mówił, że sosnowe szyszki to najlepsi, niezawodni prorocy pogody w całym borze, nawet wtedy, gdy już dawno spadną z gałęzi i leżą zapomniane na ziemi.
Clover usiadła wygodnie na grubym, suchym korzeniu starej sosny. Fenris usiadł tuż obok, wpatrując się w jej dłonie jak w największą magię. Dziewczynka dotknęła opuszkiem palca zaciśniętych, lśniących brzegów drewna.
– Widzisz, kiedy powietrze w lesie jest suche, a słońce mocno grzeje, szyszki szeroko otwierają swoje łuski. Robią to celowo, bo chcą, żeby suchy letni wiatr porwał ich małe nasionka ze środka i rozniósł je daleko po całej polanie. Ale kiedy zbliża się deszcz, świat całkowicie się zmienia. Szyszka wyczuwa nadchodzącą wilgoć i zmianę ciśnienia całą swoją drewnianą skórą, o wiele szybciej niż my. Jej zewnętrzne łuski pod wpływem wody zaczynają pęcznieć i automatycznie zatrzaskują się jak ciężki, żelazny rygiel w drzwiach naszej spiżarni.
– Po co to robią? – szepnął przejęty Fenris, delikatnie gładząc gładki wierzch szyszki.
– Robią to z miłości, mój mały braciszku. Zamykają te drewniane drzwiczki po to, by schować swoje bezbronne nasionka przed kroplami wody w bezpiecznym, suchym i ciepłym schronieniu. Gdyby zamokły, nigdy nie wyrosłyby z nich nowe, potężne drzewa. Dlatego doktor Ambroży zawsze nam powtarzał: jeśli podczas wędrówki znajdziesz na ścieżce szyszki gładkie, twarde i mocno zamknięte jak ta, nigdy nie idź nad staw ani na dalekie polany. Las właśnie ostrzega cię przed ulewą. Deszcz złapie cię tam szybciej, niż zdążysz zawrócić do domu.
W tym samym momencie nad ich głowami, w gęstych koronach dębów, zaszumiało mocniej, a powietrze przyniosło zapach pierwszej, wielkiej kropli nadchodzącego deszczu. Fenris uśmiechnął się szeroko, schował leśny barometr do kieszeni kamizelki i mocno złapał siostrę za rękę. Proroctwo szyszki właśnie zaczynało się spełniać.
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
🏡 DOŁĄCZ DO NASZEJ LEŚNEJ RODZINY! 💌
Zostaw swój adres e-mail i usiądź z nami przy wspólnym, leśnym stole. W każdą niedzielę rano dostaniesz ode mnie list. Usiądź wygodnie, rozgość się i odpocznij. Jesteś tu zawsze mile widziany💗
Przesyłam ciepłe iskierki!
Elena 🌿
Odkryj więcej z Las z Mchu i Paproci
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Te właściwości szyszek znałem. Jednak niewiedziałem których drzew szyszki najlepiej reagują na wilgoć. Warto takie rzeczy powtarzać, byśmy się lepiej odnajdywali na leśnych ścierzkach. Teraz jeszcze sprawdzę jak to jest z jodłami.
Fajne jest jeszcze to, że właśnie dzieci tłumaczą nam zawiłości lasu. One mają Ambrożego i żyją na codzień w lesie więc muszą go dobrze rozumieć. Poza tym tylko dzieci potrafią w prosty sposób wyjaśnić mieszczuchów, zawiłości leśnych spraw
Bardzo miłe i klimatyczne opowiadanie. Akurat ta ciekawostkę przyrodniczą znałam. Ale mój syn nie znał więc musieliśmy to sprawdzić teraz 🤣dopiero teraz przyszliśmy z parku sprawdzić czy szyszki są zamknięte, no i wiesz Eleno będzie padać 😊
Danusia Korulczyk To jest absolutnie najpiękniejsza nagroda za pisanie tych opowieści – świadomość, że ruszyliście razem z synem do parku, żeby sprawdzić to w praktyce! Czyli leśny barometr doktora Ambrożego działa bezbłędnie i pora szykować parasole albo ciepłą herbatę pod dachem. Ogromnie się cieszę, że mogliście spędzić tak fajny, rodzinny czas na odkrywaniu natury. Dziękuję Wam za ten wspaniały, pełen uśmiechu komentarz! 🌲☔️🐌
💦 Niech sobie pada. 🌂☂️☔ Służe parasolką🍷 winko też się znajdzie.
Trafiłeś w samo sedno. Dziecięca perspektywa ma w sobie niesamowitą czystość – Fenris i Clover nie potrzebują skomplikowanych definicji, by zrozumieć las, bo chłoną go naturalnie, każdego dnia. To od nich my, dorośli „mieszczuchowie”, możemy na nowo uczyć się tej prostej, pięknej wrażliwości na otaczający świat
A to ci dopiero ciekawostka, muszę przyznać, że o tym nie wiedziałam(albo zapomniałam już nauki szkolne😉🤭), jest to kolejny przykład mądrości natury, z której powinniśmy czerpać, bardzo miła opowieść na wieczór a w niej przeurocze, wdzięczne małe istotki odkrywające cuda przyrody, piękne, dziękuję🙏🫶🙏🥰🌹💖
Anna Prawda jest taka, że w dorosłym życiu bardzo często zapominamy o tych prostych, a jednocześnie niesamowitych mechanizmach przyrody. Dobrze jest czasem na chwilę zwolnić i popatrzeć na las oczami Clover i Fenrisa, żeby przypomnieć sobie, jak fascynujący potrafi być świat. Ogromnie się cieszę, że ta historia przyniosła Ci miły, spokojny wieczór. Dziękuję z całego serca za Twoją obecność i tak ciepłe, budujące słowa! 🌲💚✨